Adl
|
Islamic term (en) | |
| Bayanai | |
| Bangare na | Musulunci |
| Fuskar |
justice (en) |
| Harshen aiki ko suna | Larabci |
ʿAdl ( Arabic عدل ) kalma ce ta Larabci ma'ana ' adalci ' ko "daidaitacce", kuma tana ɗaya daga cikin sunayen Allah a Musulunci . Tana daidai da ra'ayin انصاف insaf adalci ( lit. ) a cikin Imani na Bahá'í.[1]
Adil ( Arabic ), da Adeel ( Arabic ) sunaye ne na maza da aka samo daga ʻadl kuma suna da yawa a duk faɗin duniyar Musulmi .
A cikin fikihu na Musulunci
[gyara sashe | gyara masomin]
Adl, kamar yadda masana falsafa na farko suka yi amfani da shi, ya yi nuni ga wani ɓangare na halin mutum. Wannan ɓangaren an fi fassara shi da gaskiya. A cikin wani hadisi, annabin Musulunci Muhammad ya ce, ma'anar wasat (matsakaici) ita ce adl (adalci).
A cikin tauhidin Musulunci
[gyara sashe | gyara masomin]Adl wata kalma ce ta adalcin Allah a Musulunci.
Sunan mahaifi
[gyara sashe | gyara masomin]Asalin sunan dangin Farisa na zamani Adl ya samo asali ne daga laƙabin sarauta da aka bai wa masana shari'a na Iran a ƙarshen ƙarni na 19, waɗanda ke da alaƙa da dangantaka ta iyali. Abin lura shi ne, waɗannan malaman shari'a sun haɗa da Mirza Husain Noori Tabarsi, wanda aka fi sani da "Hossein Shah", wanda laƙabinsa shine ʻAdl al-Mulk "Adalcin Masarauta", Sayyid Mirza Ebrahim Khalil, wanda laƙabinsa shine Rukn al-Idalah "Ginshiƙin Adalci", da Mirza Mostafa Khan Adl, wanda laƙabinsa shine Mansur al-Saltanah "Nasara a Daular".[2]
Nassoshi
[gyara sashe | gyara masomin]- ↑ Schaefer, Udo (2007). Bahá'í Ethics in Light of Scripture: Volume 2: Virtues and Divine Commandments (in Turanci). Udo Schaefer. p. 444. ISBN 978-0-85398-518-1.
- ↑ Abu al-Hassan al-Mawardi, transl. by Wafaa H. Wahba. The Ordinances of Government. Garnet Publishing Limited, 2000.
Hanyoyin haɗi na waje
[gyara sashe | gyara masomin]- Yadda ake furta ʻAdl
- Shin kana son Archived An adana