Jump to content

Ali ibn al-Madini

Daga Wikipedia, Insakulofidiya ta kyauta.
Ali ibn al-Madini
Rayuwa
Haihuwa Basra, 778 (Gregorian)
ƙasa Daular Abbasiyyah
Mutuwa Samarra (en) Fassara, 848 (Gregorian)
Karatu
Harsuna Larabci
Malamai Hammad ibn Zayd (en) Fassara
Sufyan ibn `Uyaynah (en) Fassara
Yahya al-Qattan (en) Fassara
Abd al-Rahman ibn Mahdi (en) Fassara
Abu Dawud at-Tayalisi (en) Fassara
Ibn ʻUlayyah (en) Fassara
Wakee ibn al-Jarrah (en) Fassara
Ɗalibai
Sana'a
Sana'a muhaddith (en) Fassara, Islamic jurist (en) Fassara da marubuci
Muhimman ayyuka Q135658013 Fassara
Imani
Addini Musulunci
Mabiya Sunnah

Abū al-Ḥasan ʻAlī ibn ʻAbdillāh ibn Jaʻfar al-Madīnī (778 AZ/161 AH - 849/234) (Arabic) masanin addinin Sunni ne na ƙarni na tara wanda ya kasance mai tasiri a kimiyyar hadisi.[1] Tare da Ahmad ibn Hanbal, Ibn Abi Shaybah da Yahya ibn Ma'in, yawancin masana Musulmai a cikin hadisi sun dauki Ibn al-Madini a matsayin daya daga cikin manyan marubuta huɗu a fagen.[2][3][4][5]

Tarihin rayuwa

[gyara sashe | gyara masomin]

An haifi Ibn al-Madīnī a shekara ta 778 AZ/161 AH a Basra, Iraki ga dangin da ke da tushe a Madina yanzu a Saudi Arabia.[6] Malamansa sun hada da mahaifinsa, 'Abdullāh ibn Jaʻfar, Ḥammād ibn Yazīd, Hushaym da Sufyān ibn ʻUyaynah da sauransu daga zamanin su. Malamin sa, Ibn 'Uyaynah, ya ce ya koyi fiye da Ibn al-Madīnī, ɗalibinsa, fiye da ɗalibinsa daga gare shi.[1]

Ibn al-Madīnī ya ƙware a cikin horo na hadith, kimantawa na tarihin rayuwa da al-'Ilal, ɓoyayyun lahani, a cikin, sarkar ba da labari. Sauran kwararru na hadisi sun yaba masa saboda kwarewarsa a wannan fagen - daga tsaransa, dalibai da malamansa. 'Abd al-Raḥmān ibn Mahdī, masanin da ya riga shi, ya bayyana Ibn al-Madīnī mutum mafi masaniya game da hadisi na annabci.[1]

Dalibansa sun hada da fitattun malaman hadisi a kansu. Sun hada da: Muḥammad ibn Yaḥyā al-Dhuhalī, Muḥammad ibn Ismāʻīl al-Bukhārī, Abū Dāwūd Sulaymān ibn al-Ashʻath al-Sijistānī da sauransu. Al-Bukhārī, wanda ya ci gaba da tattara abin da ake la'akari da shi mafi yawan tarin hadisi a cikin Sunni Islama, ya ce bai ɗauki kansa ƙarami ba idan aka kwatanta da kowa banda Ibn al-Madīnī.

Al-Dhahabī ya yaba da Ibn al-Madīnī a matsayin Imām kuma a matsayin misali ga malaman da suka biyo baya a fagen hadisi, bayanin da ya yi la'akari da shi ta hanyar Ibn al-madīnī a cikin Binciken tauhidi karni na tara. A cewar Al-Dhahabī, ya ɗauki matsayi na goyon bayan Mu'tazilah game da asalin Alkur'ani, amma daga baya ya yi nadama game da wannan kuma ya bayyana mai da'awar cewa an halicci Alkur'an a matsayin ɗan ridda.

Minaret a Babban Masallacin Samarra, birnin da ke Iraki inda Ibn al-Madīnī ya mutu.

Ibn al-Madīnī ya mutu a Samarra, Iraki a watan Yuni, 849/Dhu al-Qa'dah, 234.[1][6]

Al-Nawawī ya ce Ibn al-Madīnī ya rubuta kusan ayyuka 200 wasu a kan batutuwan da ba a rubuta ba a baya kuma da yawa ba a maye gurbin su ba.[6]

  • al-'Ilal - a kan batun ɓoyayyun lahani a cikin hadith[6] wanda aka buga ƙaramin ɓangaren [7]
  • Kitāb al-Ḍuʻafāʼ - a kan batun masu ba da labari na hadisi marasa ƙarfi a cikin horo na kimantawa na tarihin rayuwa [7]
  • al-Mudallisūn - a kan batun masu ba da labari na hadith waɗanda ke amfani da kalmomin da ba a fahimta ba a cikin ba da labari [7]
  • al-Asmāʼ wa al-Kunā - a kan sunayen paidonymics [7]
  • al-Musnad - tarin hadisi da mai ba da labari ya shirya [7]
  • Kitab Ma'rifat al-Sahaba - Littafin Ilimi na Abokan
  1. 1 2 3 4 al-Dhahabi, Muhammad ibn Ahmad (1957). al-Mu`allimi (ed.). Tadhkirah al-Huffaz (in Arabic). 2. Hyderabad: Dairah al-Ma`arif al-`Uthmaniyyah. pp. 428–9.CS1 maint: unrecognized language (link)
  2. Al-Bastawī, ʻAbd al-ʻAlīm ʻAbd al-ʻAẓīm (1990). Al-Imām al-Jūzajānī wa-manhajuhu fi al-jarḥ wa-al-taʻdīl. Maktabat Dār al-Ṭaḥāwī. p. 9.
  3. Melchert, Christopher (1997). "Chapter 1: The Traditionalists of Iraq". The Formation of the Sunni Schools of Law, 9th–10th Centuries C.E. Koninklijke Brill, Leiden, The Netherlands: Brill Publishers. p. 7. ISBN 90-04-10952-8.
  4. Melchert, Christopher (1997). "Chapter 1: The Traditionalists of Iraq". The Formation of the Sunni Schools of Law, 9th–10th Centuries C.E. Koninklijke Brill, Leiden, The Netherlands: Brill Publishers. p. 20. ISBN 90-04-10952-8.
  5. Al-Bastawī, ʻAbd al-ʻAlīm ʻAbd al-ʻAẓīm (1990). Al-Imām al-Jūzajānī wa-manhajuhu fi al-jarḥ wa-al-taʻdīl. Maktabat Dār al-Ṭaḥāwī. p. 9.
  6. 1 2 3 4 al-Nawawi, Yahya ibn Sharaf (2005). Ali Mu`awwad and Adil Abd al-Mawjud (ed.). Tahdhib al-Asma wa al-Lughat (in Arabic). al-Asma. Beirut: Dar al-Nafaes. pp. 455–6.CS1 maint: unrecognized language (link)
  7. 1 2 3 4 5 al-Mu`allimi, Abd al-Rahman ibn Yahya (1996). Ali al-Halabi (ed.). 'Ilm al-Rijal wa Ahimmiyyatuh (in Arabic) (first ed.). Riyadh: Dar al-Rayah. p. 38.CS1 maint: unrecognized language (link)