Jump to content

Anna na Hohenstaufen

Daga Wikipedia, Insakulofidiya ta kyauta.
Anna na Hohenstaufen
empress of Nicaea (en) Fassara

1244 - 1254
Irene Laskarina (en) Fassara - Elena Asenina of Bulgaria (en) Fassara
Rayuwa
Haihuwa 1230 (Gregorian)
ƙasa Daular Roma Mai Tsarki
Daular Rumawa
Mutuwa Valencia, ga Afirilu, 1307 (Gregorian)
Makwanci Valencia
Ƴan uwa
Mahaifi Frederick II, Holy Roman Emperor
Mahaifiya Bianca Lancia
Abokiyar zama John III Doukas Vatatzes  (1241 (Gregorian) -
Ahali Margaret of Sicily (en) Fassara, Conrad IV of Germany (en) Fassara, Henry (VII) of Germany (en) Fassara, Manfred, King of Sicily (en) Fassara, Frederick of Antioch (en) Fassara, Enzio of Sardinia (en) Fassara da Frederick of Pettorano (en) Fassara
Yare House of Hohenstaufen (en) Fassara
Sana'a
Sana'a nun (en) Fassara da sarki

Anna ta Hohenstaufen (1230 - Afrilu 1307), an haife ta Constance, Sarauniya ce ta Nicaea. Ta kasance 'yar Frederick na biyu, Sarkin Romawa Mai Tsarki da Bianca Lancia .

Ta auri Sarkin Nicaean John III Dukas Vatatzes a matsayin wani ɓangare na haɗin gwiwa tsakanin mahaifinta da mijinta. Wasu masana tarihi suna ɗaukar haɗin gwiwar a matsayin sakamakon ƙiyayyarsu ga mulkin paparoma . Auren ya faru ne a shekara ta 1244; an rubuta shi a cikin tarihin George Acropolites da George Pachymeres . Constance ta ɗauki sunan Anna bayan aurenta. Constance tana da shekaru 14 kacal, kuma wata mace mai mulki, Marchesa della Fricca, ta raka ta zuwa Nicaea. A cewar George Acropolites, matar mai mulki ta zama uwargidan John III kuma "mai kishiyar" Anna.

Daga baya Marchesa ta sami babban tasiri a kotu. Nicephorus Blemmydes ta kira ta "sarauniya mai adawa". Duk da haka, sukar Blemmydes mara kyau ta haifar da yunƙurin kashe shi daga mabiyanta. Blemmydes ya tsira, kuma Marchesa ta rasa tagomashin John III, wanda ya kore ta daga kotu. Daga baya aka saka labarin Blemmydes a cikin tarihin rayuwarsa.

Constance ta ci gaba da zama sarauniya har zuwa mutuwar mijinta a ranar 3 ga Nuwamba, 1254. Ɗanta mai suna Theodore II Laskaris ya gaje gadon sarauta. A wannan lokacin Frederick II shi ma ya mutu. Pachymeres ta rubuta cewa ta zauna a Nicaea a zamanin mulkin Theodore II (1254-1258) da kuma jikan mijinta John IV Laskaris (1259-1261). Alice Gardner ta ba da shawarar cewa har yanzu tana da amfani a siyasance a matsayin garkuwa ga sauran membobin Gidan Hohenstaufen, musamman ɗan'uwanta Manfred na Sicily .

John na Huɗu bai kai shekara ba a cikin ɗan gajeren mulkinsa. Mai mulkinsa kuma abokin sarautarsa shine Michael na VIII Palaiologos, wanda ya juya wa John na Huɗu baya. Bayan da mutanen Nicaean suka sake dawo da Constantinople suka kuma sake kafa Daular Byzantine, Michael ya kori John na Huɗu daga mulki daga baya kuma ya makantar da shi . A cewar Pachymeres, a wannan lokacin Michael ya ƙaunaci Anna ya yi ƙoƙarin aurenta, amma Sarauniyar da mijinta ya mutu ta ƙi shi. Deno Geanakoplos ya nuna cewa "abin da ke yaƙi da maganar Pachymeres, duk da haka, ita ce tambayar da ta sa Michael, kawai saboda ƙaunar Anna, zai yarda ya yi kasadar kusan fitar da shi daga hannun Patriarch Arsenios ba tare da samun wata muhimmiyar fa'ida ta siyasa ba." Manufar Michael ita ce ya sami haɗin gwiwa da Manfred, amma da ƙin Anna, fushin matarsa, da barazanar sukar coci daga Arsenios, Michael ya yi watsi da shawarar. An ba ta kyaututtuka masu kyau kuma an ba ta izinin barin sabuwar kotun zuwa Masarautar Sicily a shekara ta 1263. Wannan aikin ya tabbatar da sakin janar na Michael Alexios Strategopoulos, wanda Despot of Epirus, Michael II Komnenos Doukas, ya kama.

An sake kiranta da Constance, ta shiga kotun Manfred. Lokacin da aka kashe shi a Yaƙin Benevento (1266) kuma abokin gabansa mai nasara Charles na Anjou ya gaje shi, Constance ta tsere daga Sicily zuwa Aragon, inda 'yar uwarta, 'yar Manfred Constance, ita ce matar Yarima Mai Jiran Gado Peter . Ta zauna na ɗan lokaci a kotun Sarki James na I na Aragon, amma daga ƙarshe ta yi ritaya a matsayin mai hidimar mata a gidan sufi a Valencia, inda ta mutu.

[1]

  1. Alice Gardner, The Lascarids of Nicaea: the Story of an Empire in Exile (1912–1913)