Sojojin Musulunci

Sojojin Musulunci
Bayanai
Iri	military unit (en)
Aiki
Bangare na	Libyan armed forces (en)
Tarihi
Ƙirƙira	1972

The Islamic Legion ( Arabic al-Faylaq ul-'Islāmiyyu ; a.k.a. Islamic Pan-African Legion) rundunar sojoji ce ta 'yan ta'adda ta Larabawa da kuma 'yan ta'adda ta Musulunci da aka kafa a shekarar 1972 a Libya . Ƙungiyar tana cikin burin Muammar Gaddafi na ƙirƙirar Babbar Daular Musulunci ta Sahel .

Halitta

Gaddafi, wanda ya zo mulki a watan Satumbar 1969, ba kawai Pan-Africanist ba ne, amma a cewar Gérard Prunier babban dan Larabawa ne. Rashin jininsa ga gwamnatin Chadi na Shugaba François Tombalbaye aƙalla wani ɓangare ne na asalin Afirka da Kirista na Tombalaye. Har ila yau, ya jagoranci Gaddafi ya kori Toubou na Libya, waɗanda aka ɗauka 'baƙar fata', daga Fezzan da kuma fadin iyakar Chadi. Gaddafi ya goyi bayan gwamnatin Sudan ta Gaafar Nimeiry, yana magana da ita a matsayin "Movement na juyin juya halin Larabawa", har ma ya ba da damar haɗa ƙasashen biyu a wani taro a ƙarshen 1971. Shirye-shiryen Gaddafi na kafa zaman lafiya na "Ƙungiyar Larabawa" sun lalace lokacin da Nimeiry ya ƙi tayin sa kuma ya tattauna Yarjejeniyar Addis Ababa da ta kawo karshen Yaƙin basasar Sudan na farko, ya yi yaƙi da Black, animist da Kirista, Kudu. Ma'anar Gaddafi game da "Larabci" ya kasance mai faɗi, gami da Tuareg na Mali da Nijar, da kuma Zaghawa na Chadi da Sudan.

An kafa rundunar Musulunci a watan Mayu na shekara ta 1972.

Babban fifikon ƙungiyar Legion shine Chadi, sannan Sudan. A Darfur, lardin yammacin Sudan, Gaddafi ya goyi bayan ƙirƙirar Ƙungiyar Larabawa (Tajammu al-Arabi), wanda a cewar Gérard Prunier "ƙungiyar wariyar launin fata ce kuma mai ra'ayin Larabawa wadda ta jaddada halin 'Larabawa' na lardin." Ƙungiyoyin biyu sun yi mambobi da kuma tushen goyon baya, kuma bambancin da ke tsakanin su biyun sau da yawa ba shi da tabbas.

Sojoji

Wannan ƙungiyar Musulunci ta ƙunshi baƙi daga ƙasashen Sahelian masu talauci. Gabaɗaya, membobin ƙungiyar baƙin haure ne waɗanda suka je Libya ba tare da tunanin yin yaƙi ba, kuma an ba su horon soja mara kyau kuma ba su da wani himma sosai. Alain Frachon, yayin da yake magana game da sojojin Rundunar a Chadi, ya lura cewa su "baƙi ne, Larabawa ko 'yan Afirka, sojojin haya duk da kansu, matalauta waɗanda suka zo Libya suna fatan samun aikin farar hula, amma suka sami kansu suna yin rajista da ƙarfi don su je su yi yaƙi a cikin hamada da ba a sani ba."

A cewar Jaridar Military Balance da Cibiyar Nazarin Dabaru ta Duniya ta buga, an tsara rundunar zuwa runduna ɗaya mai sulke, ta ƙasa ɗaya, da kuma rundunar sojoji/kwamando guda ɗaya. An samar mata da tankunan yaƙi na T-54 da T-55, motocin yaƙi na sojoji, da motocin sulke na EE-9 . An ruwaito cewa rundunar ta yi aiki a lokacin yaƙin da aka yi a Chadi a shekarar 1980 kuma Gaddafi ya yaba mata saboda nasarar da ta samu a can. Duk da haka, an yi imanin cewa da yawa daga cikin sojojin da suka tsere daga hare-haren Chadi na Maris 1987 membobin ƙungiyar ne.

Gaddafi ya aika da legionnaires zuwa Uganda, Falasdinu, Lebanon da Siriya, amma Legion ya kasance mafi yawanci yana da alaƙa da rikici na Chadi da Libya, inda a cikin 1980 legionnaires 7,000 suka shiga cikin yakin na biyu na N'Djamena, inda aka fi sani da rikodin yaƙi saboda rashin iyawarsa. Ga wannan karfi an ce gwamnatin Marxist ta Benin ta samar da legionnaires a lokacin harin 1983 a Chadi. A farkon hare-haren Libya na 1987 zuwa Chadi, ya ci gaba da karfi na 2,000 a Darfur. Kusan ci gaba da kai hare-hare kan iyaka wanda ya haifar da gudummawa sosai ga rikice-rikicen kabilanci daban a cikin Darfur wanda ya kashe kimanin mutane 9,000 tsakanin 1985 da 1988.

Gaddafi ya rushe Legion bayan da aka ci shi a Chadi a shekarar 1987 da kuma koma baya na Libya daga wannan kasar. Amma har yanzu ana iya jin sakamakonsa a wannan yankin. Wasu daga cikin shugabannin Janjaweed suna daga cikin wadanda aka ce an horar da su a Libya, kamar yadda aka tilasta wa yawancin mabiyan Darfuri na Jam'iyyar Umma gudun hijira a cikin shekarun 1970 da 1980.

Har ila yau, rundunar za ta bar tasiri mai karfi ga Tuareg da ke zaune a Mali da Nijar. Jerin fari mai tsanani ya kawo matasan Tuareg da yawa su yi ƙaura zuwa Libya, inda aka tattara da yawa daga cikinsu a cikin Legion, suna karɓar koyarwa wanda ya gaya musu su ƙi shugabannin gadonsu kuma su yi yaƙi da waɗancan gwamnatocin da suka cire Tuareg daga iko. Bayan rushewar Legion, waɗannan maza sun koma ƙasashensu kuma sun taka muhimmiyar rawa a cikin tawaye na Tuareg da suka ɓarke a cikin ƙasashe biyu a cikin 1989-90.

Nan da nan kafin hambarar da mulkin Gaddafi, akwai rahotanni na kafofin watsa labarai cewa magoya bayansa sun hada da tsoffin mambobin kungiyar Islama wadanda aka ba su 'yan asalin Libya kuma sun kasance a kasar.

Sakamakon haka

A kokarin fahimtar hangen nesa na Gaddafi game da rundunar sojan Larabawa da ke da hadin kai, an sanar da shirye-shiryen kirkirar rundunar Larabawa lokaci-lokaci. Manufar, a cewar manema labarai na Libya, za ta kasance tattara sojoji miliyan 1 na mayakan maza da mata don shirya don babban yakin Larabawa - "yaƙin da aka yi na 'yantar da Falasdinu, na rushe iyakoki, ƙofofi, da shingen tsakanin ƙasashen ƙasar Larabawa, da kuma ƙirƙirar Jamahiriya ta Larabawa guda ɗaya daga teku zuwa gulf. " A watan Maris na shekara ta 1985, an ba da sanar da cewa an kafa Kwamandan Sojojin Juyin Juya Halin Larabawa a cikin Ƙasar Larabawa tare da Gaddafi a kan shugabanta. Yawancin ƙananan kungiyoyin Larabawa masu tsattsauran ra'ayi daga Lebanon, Tunisia, Sudan, Iraki, jihohin Gulf na Farisa, da Jordan sun sami wakilci a taron buɗewa. Jam'iyyar Baath ta Siriya da ƙungiyoyin Palasdinawa masu tsattsauran ra'ayi suma sun kasance. Kowane ɗayan waɗannan ƙungiyoyi ana sa ran ya ba da kashi 10 cikin 100 na dakarunsa don aiki a ƙarƙashin sabon umurnin. Ya zuwa watan Afrilu na shekara ta 1987, babu wani bayani da ke tabbatar da wanzuwar irin wannan 'yan bindiga.

Bayanan da aka ambata

• Flint, Julie and de Waal, Alex, Darfur: A Short History of a Long War, Zed Books, London March 2006, ISBN 1-84277-697-5
• Prunier, Gérard, Darfur: The Ambiguous Genocide, Cornell University Press, 2005, ISBN 0-8014-4450-0