Theophile Cart
|
| |
| Rayuwa | |
| Haihuwa |
Saint-Antoine-de-Breuilh (mul) |
| ƙasa | Faransa |
| Mutuwa | Faris, 21 Mayu 1931 |
| Makwanci |
Père Lachaise Cemetery (en) |
| Ƴan uwa | |
| Abokiyar zama |
Marie Pronier (en) |
| Karatu | |
| Harsuna |
Faransanci Esperanto (mul) |
| Sana'a | |
| Sana'a |
linguist (en) |
| Employers |
Sciences Po (mul) Uppsala University (en) |
| Kyaututtuka |
gani
|
| Mamba |
Esperanto Language Committee (en) Academy of Esperanto (en) |
|
| |

Theophile Cart (Maris 31, 1855 a Saint-Antoine-de-Breuilh - Mayu 21, 1931 a Paris) farfesa ne kuma masanin harshe na Esperantist na Faransa.
Da farko a cikin 1907, Cart ya kasance edita na Lingvo Internacia.[1]
Tarihin rayuwa
[gyara sashe | gyara masomin]Théophile Cart ɗan fasto ne na Furotesta kuma babba ne cikin yara biyar.
Ya sami takardar shaidar koyarwarsa a Jamusanci a 1885 kuma ya yi aiki a matsayin malamin harshen Faransanci a Jami'ar Uppsala a Sweden a 1891-1892. Malami a École Alsacienne sannan kuma a Lycée Henri IV a Paris (1892-1921) da kuma a Sciences Po (1893-1931), an san shi da kafa gidan bugawa na Presa Esperanta Ligilo da kantin sayar da littattafai a 1904.
A cikin 1903, ya ba da jawabi a Amiens wanda ya nuna haihuwar kungiyar Esperanto ta birnin. Jules Verne ya sake maimaita wannan a cikin littafinsa mai suna Voyage d'études, inda ya ambaci shi a Babi na III.
Mataimakin shugaban kungiyar Faransanci don Yaduwar Esperanto (1905-1909), a cikin 1905 ya kasance daya daga cikin manyan masu kare Fundamento de Esperanto, littafin da ya kafa harsashin harshe.
Ya ba da gudummawa ga mujallar Lingvo Internacia kuma ya zama babban edita a cikin 1908. A shekara ta 1912, an zabe shi shugaban kungiyar Esperanto ta Faransa kuma, a shekarar 1920, na kungiyar Linguistic Society of Paris da Akademio de Esperanto (1920-1931).
A shekara ta 1921, ya shirya taron farko na kasa da kasa na makafi Esperantists a Prague.
Mai goyon bayan orthodoxy na harshen Esperanto, ya shiga cikin rikice-rikice game da yanayin halittar da batutuwan haɗin kai waɗanda suka motsa ƙungiyoyin Esperanto a farkon ƙarni, da kuma jayayya da ta yi barazanar hadin kan ƙungiyar Esperanto a lokacin.
Ya sami babban cancanta a lokacin rikicin 1907-1908, lokacin da fitowar Ido ta yi barazanar raba ƙungiyar Esperanto. Daga nan sai ya ba da dukan ƙarfinsa, duk iyawarsa, da duk fushinsa don hana rarrabuwa. Ya yi nasara a cikin wannan godiya ga gargadi na ci gaba game da haɗarin da aka kawo wa harshe ta hanyar canji na yau da kullun. Tun daga wannan lokacin, kuma daga baya a matsayin shugaban Akademio de Esperanto, ya yi yaƙi ba tare da gajiyawa ba game da duk wani canji wanda, a ganinsa, ba sakamakon juyin halitta ba ne.
Ya mutu a ranar 21 ga Mayu, 1931, a birnin Paris kuma an binne shi a ranar 23 ga Mayu a Kabari na Père Lachaise (ƙungiya ta 96).